Van Ajax-jeugd naar Zweedse ster: 'Ik werd daar binnengehaald alsof ik Messi was'

In VP's Avonturiers spreekt VoetbalPrimeur met een in Nederland bekende voetballer die buiten de landsgrenzen actief is. Hoe gaat het er in verschillende uithoeken van de wereld aan toe, zowel op voetballend als menselijk vlak? Het komt allemaal voorbij. Met in deze episode: Joeri de Kamps, de middenvelder die via Nederland, Slowakije, Polen, Zweden en Griekenland uiteindelijk in Roemenië terecht komt.

Het is donderdag 30 april. Aan de andere kant van de lijn schuift Joeri de Kamps aan voor een gesprek. 34 jaar inmiddels, net iets meer dan twee maanden verhuisd naar Roemenië. Nog altijd voetballende, al gaat dat sinds zijn komst naar ACS Sepsi OSK Sfântu Gheorghe voorlopig wat minder wegens blessures. Het is dan ook niet voetbal waar het gesprek over begint. 

"Het is voor haar ook een beetje wennen allemaal", opent de avonturier over zijn dochter. "Als je weer in een nieuw land bent en je spreekt de taal niet. Ze vindt het nog wel spannend af en toe, maar spreekt inmiddels drie talen!" Enorm knap natuurlijk. "En het wennen geldt voor ons allemaal. Ik ben inmiddels al aardig wat keren verhuisd..."

Met die laatste zin kopt De Kamps zijn eigen verhaal in. Want een avonturier, dat is hij. Zijn geliefde voetbal brengt hem al langs Nederlandse, Slowaakse, Poolse, Zweedse, Griekse en Roemeense velden. En oja: die van Engeland, als Europa League-tegenstander van Wolverhampton Wanderers in het Molineux Stadium. 

De Kamps groeit op bij De Toekomst

Het leven van de kleine De Kamps start al vroeg op De Toekomst, in Amsterdam. "Ik heb heel lang bij Ajax in de jeugd gespeeld. Helaas geen officiële wedstrijd in het eerste, maar ik heb wel op de bank mogen zitten tegen Feyenoord", vertelt de verdedigende middenvelder over 23 oktober 2011. In de Johan Cruijff ArenA ziet de 19-jarige De Kamps in De Klassieker een spannende 1-1, met een rode kaart voor doelman Kenneth Vermeer. Van een invalbeurt komt het niet voor de jongeling. 

De Kamps blijkt al vroeg in het gesprek een uitblinker in het vertellen van mooie anekdotes. "Ik zat nog op school, op het Johan Cruijff College. Ik had stage bij een fysiopraktijk in Amsterdam-Oost, ik weet het nog goed", lacht De Kamps, wetende dat het een prachtig moment uit zijn jeugd betreft. "Toen zei ik tegen die stagebegeleider: sorry, ik moet nu weggaan, Frank de Boer belt. Ze zei tegen mij: 'Dan moet je eerst iemand anders regelen die achter de balie gaat zitten.'" Het stomverbaasde Ajax-talent kan zijn oren niet geloven. "Ik zei tegen haar: ik geloof dat jij niet helemaal goed bent. Ik ga nu mijn tas pakken en ik ben weg. Toen heb ik meegetraind en zat ik dus op de bank."

De Boer is in dat jaar de eerste helft van het seizoen trainer van de A1. "Halverwege het seizoen werd hij doorgeschoven naar het eerste. Hij kende mij door en door", vertelt de voetballer over zijn toenmalige oefenmeester. Van een officieel debuut komt het niet. "Frank zei na de wedstrijd: 'Sorry dat je je debuut niet hebt kunnen maken.' Het zou een mooi moment zijn geweest natuurlijk…" Een dag later mag De Kamps zich alweer melden bij zijn stageplek. "Ik ben teruggekomen, maandag was ik er gewoon weer", zucht de voetballer.

Van 2000 tot 2014 speelt De Kamps voor de Amsterdammers. "In de jeugdopleiding bij Ajax leer je niet alleen voetballen, maar je wordt daar ook min of meer opgevoed. Ik was daar meer dan dat ik thuis bij mijn ouders was. Dat vormt je wel, het is een harde wereld natuurlijk, maar ik heb het juist als heel leuk ervaren. Mijn vriendjes waren buiten aan het voetballen, maar ik had mijn vriendjes bij Ajax."

Van De Toekomst naar de Friese velden

In de voorbereiding van het seizoen 2013/’14 staat de 21-jarige voetballer voor een moeilijke keuze: veel minuten maken in de Beloften, of verhuurd worden aan een andere Eredivisieclub. Het wordt keuze twee: sc Heerenveen. Daar komt De Kamps onder de vleugels van Marco van Basten. Het botert niet helemaal tussen de twee. "Hij was, laat ik het heel netjes houden, niet mijn vriend. Elke speler zegt, als je niet speelt: 'Die trainer kan er helemaal niks van.' Ik ga dat niet zeggen over iemand, daar ga ik niks mee winnen. Maar dat hij als trainer niet gelukt is bij meerdere clubs, dat wil wel aangeven dat hij niet bij het vak past. Maar goed: het was een geweldige voetballer", besluit De Kamps de vete op positieve wijze.

De Friese ploeg beschikt op dat moment over een selectie met Alfred Finnbogason, Marten de Roon en Hakim Ziyech. "Als je Finnbogason de bal gaf in de zestien meter, schoot hij alles erin. Maar kreeg hij de bal op de middenlijn, dan kon hij er helemaal niks van. Je wordt daar niet alleen als voetballer, maar ook als mens gewoon veel volwassener van. Met Hakim trok ik heel veel op, net als met Rajiv van La Parra, Luciano Slagveer en Yanic Wildschut. Dat waren gewoon hele aardige gasten: lachen, gieren, brullen."

Op dat moment noemt De Kamps niet de naam van Andries Noppert, terwijl de doelman tegenwoordig een goede vriend is. Vragend naar zijn kameraad, komt de middenvelder opnieuw met een prachtig verhaal op de proppen. "Dat vond ik altijd een beetje een rare kwast uit de jeugd van Heerenveen", begint de Randstedeling over de Fries. "Als we in het spelershome zaten, dan ging iedereen rechtop zitten als de trainer binnenkwam. Andries lag daar dan languit op de bank en keek niet op of om. Toen dacht ik: wat een vreemde gast joh. Ik had toen eigenlijk helemaal niet zoveel contact met hem." In Friesland komt De Kamps uiteindelijk tot twaalf wedstrijden. Echte Ajax-kansen krijgt hij vervolgens niet, dus besluit de middenvelder het over een andere boeg te gooien. "NAC Breda meldde zich, die aanbieding was gewoon goed. Een mooie volksclub in de Eredivisie. Toen ben ik voor het eerst met mijn vrouw gaan samenwonen, in Breda."

NAC en 'Noppert & De Kamps'

In de Brabantse stad beleeft hij, ondanks degradatievoetbal in de competitie, 'een van de mooiste jaren uit zijn carrière'. "Andries en ik hebben elkaar daar helemaal gevonden." De doelman is toevalligerwijs diezelfde zomer van 2014 richting Breda getrokken. "We haalden allemaal kattenkwaad uit. Je had bijvoorbeeld zo'n grote heuvel bij het trainingscomplex. Mounir El Allouchi had een Hyundaitje van de club, dus toen hebben we die auto op de heuvel gereden. Dan zaten we even later te lunchen en zeiden we ineens: hé, wie zijn auto is dat?! Dat soort rare dingen. Toen werd Andries echt een hele goede vriend, en dat is hij nu nog steeds. Ik ben in de zomer ook bij hem geweest. Onze vrouwen hebben goed contact."

De Kamps speelt in zijn eerste jaar 31 wedstrijden voor NAC. Gezien de matige resultaten neemt trainer Robert Maaskant midden in het seizoen de taken over van Nebojša Gudelj. Aan trainer Maaskant koestert de middenvelder geen warme herinneringen. "We gingen op trainingskamp en het botste gelijk. We waren op het vliegveld aan het wachten op onze koffers, die gingen rond op zo'n rolband. Je zit even niet op te letten of iemand gooit die tas in het midden. Ik had het niet gezien, dus ik maar wachten en wachten. Tot ik uiteindelijk mijn tas zie." De Kamps klimt op de rolband, maar hoort een stem achter zich. 'Wat ben jij nou aan het doen?' Het is Maaskant. "Ik zeg: mijn tas wordt ertussen gegooid, dus wat moet ik dan doen, hem laten liggen? En toen was het gelijk klaar. Ik kon niks goed doen bij hem."

Door de zestiende plaats in de Eredivisie, moet NAC aan het einde van het seizoen deelnemen aan de play-offs om degradatie. Tijdens het duel tegen VVV (0-1 verlies) voert De Kamps een stevige charge uit op Jeffrey Altheer, maar de middenvelder krijgt 'slechts' geel. Een interview bij Fox Sports over het moment, wordt massaal gedeeld op sociale media. "De jongen die mij ging interviewen bleef maar doorvragen. Dan laten ze bepaalde dingen weg. Ik zei: we spelen allemaal om te winnen. Mijn vader zei altijd tegen mij: 'Jongen, als je niet geblesseerd wil raken, dan moet je maar op dammen gaan. Dan raak je niet geblesseerd. Als je er niet hard in gaat, krijg je zelf een schop.' Dat werd helemaal uit zijn verband getrokken", vertelt De Kamps elf jaar later. "En zelfs nu hoor ik soms nog: ‘Dan moet je maar op dammen gaan.'" De club degradeert uiteindelijk naar de KKD. In het half jaar erna speelt De Kamps maar een handjevol wedstrijden. “Ik kreeg een kleine fractuur, net boven mijn scheenbeen. Toen heb ik zes weken in een brace gezeten."

Zes jaar Slowakije 

Rond diezelfde periode, in de winter van 2016, meldt Slovan Bratislava zich. "Mijn zaakwaarnemer belde: 'Hun trainer komt naar Nederland voor jou.' Dus ik zei: oké, prima. Ik had nog nooit gehoord van Bratislava, daar ben ik heel eerlijk in. Ik heb de trainer in het Fletcher Hotel in Amsterdam gesproken. Hij zei: 'Ik wil je heel graag voor een half jaar naar Slovan halen'." Voor de goede orde: dat worden zes en een half jaar. Van januari 2016 tot augustus 2022 speelt De Kamps in Slowakije. "Ik ging daar met mijn vrouw heen. Toen ik uit het vliegtuig kwam, heb ik mijn brace afgedaan. Die moest eigenlijk nog om", lacht De Kamps. "Ik heb net gedaan of er niks aan de hand was." Het contract voor de voetballer is aantrekkelijk. Hoewel de club het liefst had dat hij gelijk bleef, besluit De Kamps nog even terug te keren naar Nederland. Toen heb ik thuis het contract nog eens bekeken met mijn vrouw en mijn ouders. Ze zeiden: 'Nou jongen, jij gaat dat gewoon proberen. Als je het niet leuk vindt, dan kom je weer terug.'"

Slowakije staat niet bekend als een zonnig land. "Maar we gingen gelijk op trainingskamp naar Turkije. Daar heb ik een maand gezeten, alleen bijna geen wedstrijden gespeeld omdat ik nog fit moest worden van die blessure." Bij terugkomst speelt de ploeg tegen AS Trencin, op dat moment koploper van de competitie. "Daar stond politie met honden, met zo'n muil. Ik had nog nooit een officiële wedstrijd in het buitenland meegemaakt. Er werden gewoon vlindermessen naar het veld gegooid." De ouders van De Kamps zijn afgereisd voor het duel. "Zij hadden ook echt zoiets van: 'Wat is dit allemaal joh?' Het leeft daar echt enorm. We wonnen die wedstrijd en sindsdien ben ik gewoon blijven spelen."

Niet alleen de ruwe hooligans, maar ook het amateurisme van het Slowaakse voetbal valt De Kamps op. "Op een donderdag stond er na de training pizza’s en cola in de kleedkamer. Sommigen dronken ook gewoon een biertje. Naarmate de tijd vorderde, werd het steeds professioneler. Het is een hele fysieke league. Ik denk dat Slovan net onder de top vijf in Nederland zit."

Aan het begin van het seizoen 2019/'20 begint Slovan in de voorrondes van de Europa League. "De laatste wedstrijd van de voorrondes moesten we tegen PAOK", geniet De Kamps nog altijd na van het moment. "Ajax had net van ze gewonnen in de Champions League-voorronde, waardoor ze niet doorgingen." In eigen huis wint Slovan met 1-0 van de Grieken. In Saloniki verliest de Slowaakse ploeg met 3-2, maar vanwege de uitdoelpunten stoten zij door naar de groepsfase. "Het ontplofte, die Grieken werden helemaal lijp. Slovan is daarom ook wel de mooiste periode uit mijn carrière natuurlijk." Wat hem echt is bijgebleven, is de pot tegen Wolverhampton Wanderers in het Molineux Stadion. "Bas Nijhuis floot ons. Toen was ik in de gang wat oefeningen aan het doen en loopt hij langs mij. Die zegt: 'Hé, hoe is het jongen? Ik heb je al een tijd niet gezien. Geen gele kaarten hè, vandaag.' Dat is wel heel grappig, dan heb je even een onderonsje. Dat zijn leuke dingen."

De Slowaakse periode wordt helaas wel negatief afgesloten. "Ik ben helaas weggegaan met een rare nasmaak", begint De Kamps. "Ik kon niet goed overweg met de trainer daar." In de zomer van 2021 wordt ook nog eens Dzjaba Kankava aangetrokken: een Georgische verdedigende middenvelder. "Kaal en heel sterk, echt supersterk. Die squat met 120 kilo helemaal tot de grond. Dat was mijn concurrent." In januari 2022 tekent De Kamps daarom voor een half jaar bij Sparta Rotterdam. In de Eredivisie komt hij tot veertien wedstrijden. Bij terugkomst in de zomer, verbetert de situatie niet voor de Nederlander. "Toen ben ik op de laatste dag van de transferperiode naar Polen gegaan, naar Lechia Gdansk."

Poolse chaos

Ook bij de Poolse club komt De Kamps niet helemaal uit de verf, maar je kan je afvragen hoeveel hij daar zelf aan kan doen. "De trainer die mij had gehaald, heeft mij de hele zomer gebeld. Hij zei: 'Je moet hierheen komen, we hebben je echt nodig.' Mijn vrouw wilde het eigenlijk niet, maar ik had zoiets van: ik wil niet het hele jaar op de bank blijven. Op een gegeven moment hebben we de knoop doorgehakt. Lechia speelde een wedstrijd tegen Lech Poznan, die verloren ze." Wat er dan gebeurt, is enorm ongelukkig. "De trainer die mij wilde hebben werd eruit gegooid. De volgende dag kom ik voor het eerst op de club. Ik kom die trainer een hand geven en zeg: hé trainer, hoe is het? En hij zegt: 'Uh, ik ben weg.' En toen zat ik daar…"

Hoewel het fysiek al tijden weer redelijk gaat, krijgt De Kamps na een week in Polen last van zijn rug. "Een dag later heb ik een echo laten maken, toen zeiden ze: 'Je hebt niersteen.'" In Polen moet De Kamps geopereerd worden. "Ik werd wakker op de uitslaapkamer en was helemaal alleen. Mijn gezin was nog in Gdansk, ik in het midden van het land. Ik vroeg aan de dokter of ze de nierstenen hadden gevonden."

De dokter blijkt geen Engels te spreken, dus De Kamps belt de teammanager. "Zal je niet als de wiedeweerga hiernaartoe komen? Hij was er pas na twee uur en zei: 'Ze hebben geen nierstenen kunnen vinden'. Dus ik vragen hoe en wat. Hij zei dat ze een drain hadden geplaatst van mijn nieren naar mijn blaas, die zit dan vast met een weerhaakje, zoals bij het vissen. 'Hier kan je mee spelen', zei de dokter." De Kamps vertrouwt het niet helemaal en wil uitleg van een Nederlandse specialist. Via zijn fysio komt de voetballer met iemand in contact. "Die zei: 'Je gaat hier helemaal niet mee spelen. Op het moment dat jij gaat rennen, gaat die drain heen en weer en kan je een bloeding in je lichaam creëren." De Kamps vertrekt naar Nederland om de drain uit zijn lichaam te halen. Er was helemaal geen sprake van nierstenen, zo blijkt achteraf. "Ik had aan de linkerkant van mijn nieren een vernauwing zitten. Als je een paar dagen antibiotica neemt, is het probleem opgelost."

Bij het advies om twee weken niks te doen, krijgt De Kamps een ingeving. "Ik heb tegen mijn vrouw gezegd: we gaan naar Curaçao." De Polen vertelt hij in Nederland te willen revalideren. "In december ben ik weer gaan trainen", vertelt de avonturier, maar heel veel beter werd de situatie niet bij de club. De Kamps speelt uiteindelijk tien wedstrijden, Lechia degradeert. "Het was ook nog zo dat ze zes maanden geen salaris hadden betaald. Voor heel veel jongens was het dat als ze degradeerden, hun contract niet meer verder ging. Ik had dat niet. Ik had zoiets van: flikker lekker erop, ik blijf gewoon zitten. Dus ik zei: ik ga in die tweede league voetballen voor jullie. Ik wilde dat eigenlijk niet, maar had gewoon een goed salaris daar." Hij vertelt pas na het ontvangen van het geld te willen praten. Via advocaat Keje Molenaar lukt dat uiteindelijk. 'De trainer vond dat hij mij nog wel kon gebruiken, maar van de een op andere dag mocht ik niet meer meetrainen met het team en moest ik naar een andere kleedkamer. Toen ben ik daar weggegaan."

Het plezier terugvinden in Zweden

Zijn nieuwe club wordt IK Sirius in Uppsala, net boven Stockholm. De Kamps tekent voor een half jaar. "Een oud-teamgenoot belde mij op aan het einde van de zomer en zei: 'We hebben een verdedigende middenvelder nodig.'" De Kamps vindt het geen gek idee. "Ik werd daar echt binnengehaald alsof ik Messi was. Jonge jongens die er speelden kwamen dingen aan mij vragen: 'Hoe is het om op dat niveau gespeeld te hebben?' Toen dacht ik: ik heb een paar wedstrijden in de Europa League gespeeld, nou wow. Wat dat betreft ben ik heel bescheiden, maar het was wel heel erg leuk."

Bij Sirius vindt hij het plezier in voetbal terug. De competitie eindigt half november. Een perfecter moment bestaat niet. Mevrouw De Kamps is hoogzwanger en bevalt op 6 december 2023 van een tweede dochter, precies in de tijd dat de voetballer - tussen november en januari - zonder club zit. Zijn volledige focus kan op het gezin. "Ook moest ik van half november tot het opengaan van de transfermarkt fit blijven. Op een gegeven moment denk je: wat duurt het lang… dan word je ongeduldig, zeker als voetballer." Maar aan opgeven denkt de 31-jarige De Kamps nog niet. "Opgeven is geen optie, dat leer ik ook aan mijn kinderen. Dus dan kan papa ook niet opgeven."

Griekse spelletjes 

Eind januari meldt Volos NFC zich voor zijn diensten, een club uit Griekenland. De Kamps besluit op de interesse in te gaan. Hij wordt in Athene opgehaald door de technisch directeur van Volos. "Toen moest ik een medische keuring doen. Hij ging in het Grieks bellen, 'dit en dat', toen hij de telefoon ophing zei hij: 'De president is niet blij met je, want die testen zijn allemaal niet goed.' Toen dacht ik al van: nu komt het. Die gaan natuurlijk zeggen: 'We willen je wel, maar willen dan veel minder betalen.' Dus toen zei ik tegen die technisch directeur: luister, als jullie me niet willen, breng me dan alsjeblieft gelijk terug naar het vliegveld: dan vlieg ik weer terug naar Nederland. Dus ik zeg: ja of nee? De volgende dag tekende ik."

Vervolgens neemt de technisch directeur De Kamps mee naar een restaurant. "De hele tafel was vol met Griekse hapjes en biertjes, het was één groot feest: het Griekse leven begon. Ik was blij, mijn vrouw was blij. We woonden een beetje uit Volos vandaan, dat teamgenoten zeiden: 'Pfoe, twintig minuten rijden…' Die woonden zelf heel dicht bij de club. Je had wat Servische jongens, wat Argentijnen, maar geen Nederlanders. Ik woonde in een huisje aan het strand. Wat ik deed in de ochtend: ik werd wakker, pakte mijn handdoekje, ging even in de zon staan en dan de zee in. Hup, even zwemmen, douchen en toen bracht ik mijn dochtertje naar de kindergarten. Het eerste half jaar ging het met de club niet goed, maar ik speelde zelf bijna alles. De president was heel tevreden en we bleven in de league."

Het chaotische leven valt goed in de smaak bij De Kamps. "Ik geloof dat ik vijf trainers heb gehad in anderhalf jaar tijd. Om de haverklap was de president er niet tevreden mee. Ik heb echt hele rare dingen meegemaakt in Griekenland. Het hele jaar door zeiden jongens tegen mij: 'Aan het einde van het seizoen moet je bij de president komen.' Dan kom je daar in zijn kantoor en zegt hij: 'Ga maar zitten. Je moet nog zo veel van me krijgen, maar ja, iedere speler laat een beetje achter voor de club…' Dat had ik nog nooit meegemaakt, want het is gewoon je eigen geld. Die Griekse gasten laten heel veel achter en zijn als de dood dat ze geen nieuw contract krijgen of niet betaald worden." De nuchtere Nederlander reageert op een andere wijze. "Ik dacht dat ik kom praten over een contractverlenging?", deelt De Kamps op een komische manier met de Griek. "Dat ik wat meer erbij ga krijgen, omdat we het goed gedaan hebben en we erin zijn gebleven."

Zonder blikken of blozen negeert de president hem. Nadat De Kamps even telefonisch met zijn vrouw overlegt, besluit hij dan toch in te gaan op het verzoek om wat geld achter te laten voor de club. "Tweeduizend euro vind ik wel een mooi bedrag", deelt De Kamps. "Hij zei: 'Goed, tweeduizend euro.' Hij schreef het op in zijn boekje. De volgende dag moet je op de club komen en een papier ondertekenen dat je al je salaris hebt gehad et cetera, dat moeten ze inleveren bij de bond. Dus ik kom terug, maar zie ik dat ik meer miste dan het precieze bedrag." Toen kwam de zoon van de president, zijn vader was er niet. Ik geef dat briefje en zeg: ik heb niet genoeg gehad. Toen zei die: 'Dat heb je met mijn vader besproken…' Ik zeg: luister, bel jouw vader op. Dat geld wat hij nu nog achterhoudt kan hij in zijn reet stoppen. Als ik een afspraak maak, dan hou ik me daaraan en ben ik een man van mijn woord. Dus die zoon keek me aan… Ik zei: zeg dat maar tegen je vader. Toen ben ik weggelopen."

En het werkt. In een restaurant sluit De Kamps het seizoen af met een paar gasten. "En opeens zie ik op mijn account dat het hele bedrag, plus wat ik miste, op mijn rekening staat. Dus ik bel die technisch directeur op en hij zegt: 'De president heeft ook nog gezegd dat hij een hotel op Skiathos heeft waar jij een weekje heen mag met je familie.'" Zijn vrouw stemt in. "We hebben een weekje op Skiathos gezeten, zijn teruggekomen, en zijn nog heel Griekenland doorgereisd. Dus van geld inleveren naar een gratis vakantie. Dat was niet normaal. Die president waardeerde dus wel als je je poot stijf houdt en tegen hem in ging. Er waren maar weinig die dat deden." Bijna het hele tweede jaar voetbalt De Kamps niet door een scheur in zijn hamstring. "Toen liep mijn contract af, hebben we elkaar een hand gegeven en ben ik weggegaan."

"En dan kom je in Nederland… Zeven maanden zonder club. Het is pittig om elke dag maar weer te trainen en te hopen dat er weer een club komt. Mitch Apau is een vriend van mij, die zei: 'Kom gewoon meetrainen bij Spakenburg, wat kan jou het schelen?' Toen heb ik dat gedaan. Gelukkig kwam deze club uit Roemenië." Het is ACS Sepsi OSK Sfântu Gheorghe. 

Een nieuw leven in Roemenië

"Ik zit hier in een appartement. Mijn ene dochtertje gaat naar school, de andere zit thuis met mama, die is twee." Voortvarend gaat het voetballen nog niet. "Ik heb nu alweer een spierscheuring in mijn hamstring gehad. Je hebt zeven maanden niet in teamverband getraind en moet hier op een bepaald niveau ook 'gewoon' weer aanhaken. Ik moet zeggen dat de voetballende kwaliteit hier minder is, maar fysiek is het wel gewoon pittig. We hebben wel een aardig team en ik hoop dat we kunnen promoveren. Dan wordt mijn contract ook met een jaar verlengd, dus voor mij is het ook belangrijk." Met Sepsi staat De Kamps momenteel op plek twee op het tweede niveau, goed voor directe promotie. Er zijn nog drie wedstrijden te spelen.

Na al die landen en voetbalculturen blijft vooral één les hangen: omgaan met verandering. "Je bent eigenlijk een soort van zigeuner. Heel veel mensen onderschatten dat heel erg. Die zeggen: 'Jij bent profvoetballer.' Maar je moet eens weten wat je ervoor moet laten. Je laat elke keer vrienden en bepaalde banden die je hebt opgebouwd, achter. Dat is niet leuk. Voor jezelf niet, maar ook niet voor je gezin. Ik denk wel dat je er als mens heel veel van leert, want je bouwt ook heel veel connecties op."

Ook is De Kamps tot de conclusie gekomen hoe relatief goed we het eigenlijk hebben in Nederland. "Op een gegeven moment is het ook wel leuk geweest en ga je toch voor je gezin kiezen. Mijn kinderen wil ik ook gewoon in Nederland laten opgroeien, het liefst. Je merkt wel, door de landen waar ik ben geweest, dat het nergens zo goed is geregeld als in Nederland. Tuurlijk, er zijn heel veel minpunten, maar als je iets hebt of er gebeurt iets met je, dan moet je maar eens zien hoe snel mensen naar Nederland terugkeren. Hier in Roemenië, maar ook in Griekenland en Slowakije, zie je hele rijke en hele arme mensen. Tuurlijk heb je in Nederland ook arme mensen, maar het middensegment is heel stabiel."