Van Horinees naar Indonesische clubheld: 'Een grote smet op mijn carrière'
In VP's Avonturiers spreekt VoetbalPrimeur met een in Nederland bekende voetballer die buiten de landsgrenzen actief is. Hoe gaat het er in verschillende uithoeken van de wereld aan toe, zowel op voetballend als menselijk vlak? Het komt allemaal voorbij. Met in deze episode: Sonny Stevens, de 33-jarige doelman uitkomend voor DEWA United in Indonesië.
Door: Jesse Jansen
Stevens is een nuchtere en sociale jongen die geboren is in Hoorn. Daar startte hij voor de plaatselijke vereniging SV Always Forward. Momenteel woont Stevens in Banten, waar DEWA United voetbalt. "Het is eerlijk gezegd niet heel anders dan in Nederland. Het enige is dat het hier natuurlijk behoorlijk warm is, dus overdag heb je niet heel veel buitenleven, dus dan is het in plaats van een bakkie koffie doen in de stad een bakkie koffie doen in de shopping mall."
Jeugd – De juiste stap
Op jonge leeftijd wordt Stevens gescout door FC Volendam, maar dat was niet zijn allereerste keuze. "Het enige wat ik me nog echt goed kan herinneren, is dat ik met Always Forward D1, toentertijd, speelde tegen Volendam D2. Daar kon ik toen ook al heen, alleen toen wonnen we best wel ruim. We zaten in dezelfde competitie en toen wonnen we met 5-0. Toen dacht ik: nou ja, dit is nog niet de stap die ik wil."
Een jaar later kiest Stevens er alsnog voor om naar Volendam te gaan. "Het jaar daarna zou ik naar de D1 gaan en die speelde tegen Ajax D1, AZ D1. We speelden niet tegen Feyenoord en dat soort clubs, maar dat sprak me meer aan, dus toen heb ik wel de keuze gemaakt om die stap naar Volendam te maken."
FC Volendam – Een jongensdroom
Na de hele jeugdopleiding te hebben doorlopen maakt Stevens zijn debuut voor Volendam op 21 september 2010 in de KNVB Beker tegen uitgerekend Hollandia, een andere ploeg uit Hoorn. "Dat was de jongensdroom. Voor mij was het extra speciaal omdat ik in Hoorn speelde, dus mijn familie was er, mijn vrienden waren er. Die wedstrijd kan ik mij nog heel goed herinneren. Dat was voor mij een super speciaal moment. Het was leuk om terug te keren. Volendam is niet zo ver van Hoorn af, maar om dan je debuut te maken in Hoorn is wel extra speciaal natuurlijk."
Stevens groeide in Volendam uit tot eerste keeper, maar dat ging heel geleidelijk. Stapsgewijs ging hij steeds een trede omhoog. "Ik kwam als vierde keeper bij het eerste als vrij jong knaapie. Toen in de voorbeschouwing schoof ik onder Gert Kruys direct op als derde keeper. Toen zat ik achter Robbin Ruiter en Theo Zwarthoed, daar heb ik destijds veel van geleerd." Uiteindelijk groeide hij uit tot tweede keeper, maar toen raakte Ruiter geblesseerd.
"Toen zei de club ook tegen mij: Nu ben je er wel echt aan toe om eerste keeper te worden. We moeten wel gaan kijken hoe we dit gaan doen. Toen is Robbin naar Utrecht gegaan en heb ik nog een jaar onder de lat bij Volendam gestaan", vertelt de doelman. Volendam miste dat seizoen net aan promotie en verloor uiteindelijk de finale van de play-offs. Was Stevens gebleven als Volendam wel de promotie had gehaald? "Ik heb die vraag mij al meerdere keren gesteld. Ik zat bij Volendam op mijn plek, ik speelde. Ik had dan in de Eredivisie gespeeld, dus de kans is groot dat ik nog een jaar had gebleven en had gezegd: Ik kijk wat er dan op mijn pad komt. Aan de andere kant kwamen er in dat seizoen ook hele mooie opties voorbij en uiteindelijk leek Twente mij de beste keuze."
FC Twente – Blessureleed
FC Twente was de ideale vervolgstap voor Stevens. Voor een bedrag van 400 duizend euro werd hij overgenomen van zijn jeugdclub. De visie van de club was duidelijk, maar na twee weken ging het mis. "Ik had wel direct een goed gevoel, alleen het jammere voor mij was dat ik in week twee al zwaar geblesseerd raakte aan mijn schouder. De bedoeling was dat ik eerste keeper zou worden en dat Sander Boschker min of meer mijn mentor zou worden, maar daardoor viel dat plan volledig in duigen."
Mentaal was dit een behoorlijke klap voor de destijds nog jonge doelman. "Dat was wel even schrikken. Bij mijn vervolgblessures had ik dat anders aangepakt, maar ik was nog nooit echt geblesseerd geweest. Dat was volgens mij ook de eerste operatie die ik aan mijn lichaam deed. In week twee is dat natuurlijk nooit lekker, dus daar heb ik wel iets langer moeite mee gehad dan ik met de rest van mijn blessures had."
Toch was de periode niet alleen maar slecht, want Stevens speelde uiteindelijk achttien wedstrijden voor de ploeg uit Enschede. "Die blessures zijn natuurlijk wel een grote smet op het plan wat ik bij Twente had en wat ik de club en supporters wilde laten zien, maar ik heb wel een schitterende tijd gehad", aldus Stevens. Hij had graag meer van zichzelf laten zien. "Ik vond Twente een geweldige club, heb me daar ontzettend thuis gevoeld, dus had ik meer willen spelen, meer willen laten zien en een mooi bedrag voor Twente willen opleveren, maar dat viel een beetje in het niet."
Go Ahead Eagles – De juiste stap terug
Stevens besloot om een stap terug te doen. Hij vertrok naar Go Ahead Eagles. "Puur en alleen omdat ik wilde gaan spelen. De meeste gesprekken die ik heb gevoerd en de keuzes die ik heb gemaakt, waren omdat ik puur het gevoel had dat het een goede keuze voor mij zou zijn. Bij de trainer en club had ik dat. Het is net als Twente een beetje een volksclub. Het is van het publiek."
Speeltijd was de belangrijkste factor voor de doelman. "Ik wist gewoon: de kans is heel groot dat ik hier het hele seizoen ging spelen. Het is belangrijk om na die blessures weer minuten te maken. Dat was wel een grote reden om terug te gaan naar de KKD."
Excelsior – Blessures keren terug
Na een heel seizoen onder de lat te hebben gestaan bij Go Ahead keert Stevens terug naar de Eredivisie, waar hij start bij Excelsior. "Het ging goed, want handhaving was het ultieme doel." Op dat moment stond Excelsior nog twaalfde in de Eredivisie. "Toen raakte ik net voor de winterstop geblesseerd. Toen duurde het eventjes voordat ik weer terug kwam. Toen hield de coach vast aan de elf die er toen stonden. Het enige wat ik kon doen was hard trainen en laten zien wie ik ben. Toen gooide ook weer die blessure roet in het eten, dus dat is weer een terugkomend verhaal."
Cambuur – Eindelijk positiviteit
De Rotterdamse ploeg degradeerde en Stevens zocht maar één ding: vertrouwen. Dat kreeg hij van Henk de Jong bij SC Cambuur. "We hadden gewoon een superleuk team. Het gevoel bij de club was weer goed. Ook weer een volksclub, dus daar voelde ik mij heel goed bij." Het eerste seizoen leek vlekkeloos te verlopen en het kampioenschap was al bijna binnen. "Alleen toen speelde Covid op. Toen werd de competitie natuurlijk nietig verklaard, terwijl we een straatlengte voor stonden."
Het contract van de doelman liep af, maar het kon niet blijven bij een nietig verklaard seizoen. Hij tekende bij voor twee seizoenen. "Toen zijn we het jaar daarop natuurlijk gepromoveerd en kampioen geworden en de rest spreekt voor zich. In de Eredivisie hebben we het ook echt fantastisch gedaan en zijn we in de middenmoot geëindigd. Bij Cambuur heb ik een hele mooie periode gehad. Ik ben nagenoeg alle wedstrijden fit geweest en ik heb het naar mijn zin gehad in Leeuwarden."
OFI Kreta – Van vakantie je werk maken
Stevens kon al eerder naar het buitenland, maar koos destijds voor FC Twente. Op dertigjarige leeftijd waagde hij alsnog de sprong, naar OFI Kreta.
"Er speelden al wat Nederlanders bij de club, dus ik had al wat research gedaan en die waren allemaal best wel positief over het leven daar. Over de club en de faciliteiten. De meeste mensen gaan daar heen als vakantie en ik mag daar mijn beroep uitoefenen."
De Griekse fans staan bekend als emotioneel. "We hebben genoeg gehad dat wedstrijden stil werden gelegd. Met Panathinaikos en Olympiakos, dat mensen de straat op gingen, was er te veel vuurwerk. Dat vind ik ook schitterend, want het zijn super emotionele mensen in de sport." Toch gaat het niet altijd helemaal volgens de regeltjes. "Het gaat dus wel eens over de grens. Het is leuker om voor zoiets te mogen voetballen, dan voor een leeg stadion. Het heeft wel zijn charme."
DEWA United – Naar de andere kant van de wereld
Stevens verlaat voor het eerst in zijn leven Europa voor zijn werk. Hij wordt gebeld door keeperstrainer Sjoerd Woudenberg of hij zou willen spelen voor DEWA United, dat speelt op het Indonesische eiland Java. "Hij wist van mijn situatie. Hij belde mij op, zo van: joh, sta je ervoor open om naar Indonesië te komen? Ik zit nu bij DEWA United, we hebben een Nederlandse trainer en ik wil jou heel graag hier hebben. Toen moest ik wel even nadenken van: zo, dan zit je wel twaalfduizend kilometer verderop. Dat is wel even anders dan drie uur vliegen naar Kreta. Ik wilde daar wel even over nadenken."
Stevens zit inmiddels al drie jaar op het Indonesische eiland. "Misschien is de Aziatische markt wel wat voor mij. We springen gewoon in het diepe en we kijken wel waar het schip strandt. Ik zit hier nu bijna drie seizoenen, dus tot nu toe bevalt het mij prima." Bij DEWA United zit de Nederlandse coach Jan Olde Riekerink, die onder anderen hoofdtrainer is geweest bij Galatasaray en SC Heerenveen. "Ik kende Jan tot dan toe helemaal niet. Ik wist alleen dat hij Nederlands was. Het ging mij voornamelijk om Sjoerd."
Mocht DEWA geen Nederlandse staf hebben, dan was de stap stukken groter geweest voor Stevens. "Het is allemaal net wat dichterbij. Mocht het geen Nederlandse staf hebben, had ik het waarschijnlijk niet gedaan. Als Sjoerd mij niet had benaderd moest ik wel even nadenken. Het is wel een erg goede stap geweest." In Indonesië verschilt het leven alleen wel enorm met Nederland. "Voornamelijk het binnenleven. Hier op Java is het heel erg veel binnen. Wij waren gewend om even de stad in te lopen, maar hier doe je alles met de auto. Je ziet niemand lopen buiten. Ten eerste omdat het super heet is en ten tweede omdat alles heel ver uit elkaar ligt. Daar hadden we op het begin heel erg veel moeite mee."
Dat de doelman het hier naar zijn zin heeft, blijkt ook uit zijn prestaties. Hij speelde onlangs zijn honderdste wedstrijd voor de club en is daarmee de speler met de meeste wedstrijden voor DEWA United. "Het is natuurlijk mooi, ik moet het afkloppen, maar sinds mijn komst heb ik geen wedstrijd gemist. Ik hoop dat ik dit voorlopig nog even kan blijven doen. Het zijn wel hele leuke dingen. Deze club is hartstikke jong en speelt nog maar vier seizoenen op het allerhoogste niveau. Daarvan speel ik er drie."
Stevens geniet niet alleen veel aanzien bij zijn eigen club, maar ook in de competitie. Zo won hij de prijs van beste doelman van het seizoen. De Indonesische competitie is groeiende en veel clubs zijn dan ook aan elkaar gewaagd. "Of het nou een makkelijke of een moeilijke wedstrijd wordt ik ben altijd gefocust, dus dat zou je niet snel bij mij hebben. Het was natuurlijk lekker geweest als ik kon zeggen: We hebben 34 wedstrijden en we kunnen er 28 winnen. Dat had ik wel graag gewild, maar zo makkelijk is het niet. Het liefst was ik drie keer kampioen", lacht Stevens.
De competitie groeit ook in het aantal toegestane buitenlandse spelers. "In mijn eerste jaar mochten we spelen met vijf buitenlanders, maar dat was vorig jaar al opgekrikt naar zeven buitenlanders. Dit jaar mogen we zelfs elf buitenlanders hebben. Zeven mogen spelen en negen mogen in de selectie zitten." Bang dat hij zijn plek verliest, is Stevens absoluut niet. "Ik ben niet bang voor mijn plek, zeker niet. Maar ik doe altijd mijn uiterste best. Je ziet dat de kwaliteit van de competitie ook beter wordt. Je ziet dat je in de AFC Challenge League van teams kan winnen, waar dat vijf jaar geleden nog niet kon. Dat is leuk om mee te maken."
Voorlopig zit Stevens erg goed op zijn plek bij DEWA en hij raadt spelers dan ook aan om een stap naar Indonesië te overwegen. "Het is een fantastische competitie. Je maakt van alles mee. Je speelt in oude en nieuwe stadions, dus dat maakt het heel erg leuk." Of Stevens ooit nog terugkeert op de Nederlandse voetbalvelden, is afwachten. Door zijn blessures heeft hij geleerd niet ver vooruit te kijken. "Ik ga me eerst voorbereiden op volgend jaar en dan zien we wel waar het schip strandt. Uiteindelijk zullen we terug naar Nederland keren als ik klaar ben met voetbal."